रिपब्लिक ऑफ रुथरी | ऑपरेशन सायलेंट चेकमेट | अल्टिमेटम (Episode 5)
🔗रिपब्लिक ऑफ रुथरी | ऑपरेशन सायलेंट चेकमेट | हायजॅक (Episode 4) 👉
रिपब्लिक ऑफ रुथरी | ऑपरेशन सायलेंट चेकमेट | अल्टिमेटम (Episode 5)
अ) जगाचे लक्ष एका धावपट्टीवर..बेलवारीस
खिडकीबाहेर निळ्याशार समुद्रात पाचूसारखे चमकणारे छोटेसे बेट दिसू लागले.
घनदाट हिरवी जंगले..
पांढरा शुभ्र समुद्र किनारा..
आणि समुद्राच्या कुशीत विसावलेला पोर्ट सॅन्टन आंतरराष्ट्रीय विमानतळ.
वरून पाहता ते बेट एखाद्या पर्यटन स्थळासारखे शांत दिसत होते.
परंतु काही मिनिटांतच ते जगातील सर्वात संवेदनशील राजकीय संकटाचे केंद्र बनणार होते.
कॉकपिटमध्ये कॅप्टन पॉलिन यांनी बेलवारीस एअर ट्रॅफिक कंट्रोलशी संपर्क साधला.
"पोर्ट सॅन्टन एअर कंट्रोल, रुथरी एअर लाइन्सचे फ्लाइट A-709 हे विमान लँड करायला इमर्जेन्सी परवानगी द्या."
त्यांचे वाक्य पूर्ण होण्यापूर्वीच फ्लाइट पर्सरने मायक्रोफोन आपल्या हातात घेतला.
त्याने काही क्षण डोळे मिटले.
जणू प्रत्येक शब्द आधी मनात तोलून पाहत होता.
मग अत्यंत शांत, स्पष्ट आणि ठाम आवाजात तो बोलू लागला
"मी रुथरी एअर लाइन्स फ्लाइट A-709 मधून बोलत आहे.
रुथरीचे जनरल माँटेरो यांचे जुळे मुलगे लुईस आणि व्हिक्टर सध्या आमच्या ताब्यात आहेत.
त्यांच्या जीवाला आम्ही विनाकारण धोका निर्माण करणार नाही. आम्हाला पोर्ट सॅन्टन वर उतरायला परवानगी द्या..
उतरल्यावर आमच्याविरुद्ध कोणतीही लष्करी कारवाई, घुसखोरी किंवा फसवणुकीचा प्रयत्न झाला, तर त्याची संपूर्ण जबाबदारी जनरल माँटेरो यांच्यावर असेल.त्यांच्या दोन मुलांचा जीव धोक्यात घालू नका.."
कंट्रोल टॉवरमध्ये क्षणात शांतता पसरली.
सर्व अधिकारी एकमेकांकडे पाहत राहिले. त्यांनी विमानाला लॅन्ड करायला परवानगी दिली.
फ्लाईट A-709 ने पोर्ट सॅन्टनच्या धावपट्टीवर उडत येत अलगद स्पर्श केला.
पुढे विमान हळूहळू धावत जाऊन एका दुर्गम स्टँडवर थांबले.
इंजिनांचा आवाज मंदावत गेला.
विमान शांतपणे पोर्ट सॅन्टन या शांत आणि रहदारी नसलेल्या एअर पोर्ट वर उतरले. विमान लँड झाल्यावर फ्लाइट पर्सर ने पुन्हा माईक हातात घेऊन पुढे तो म्हणाला..पोर्ट सॅन्टन एअर कंट्रोल रूम स्थानिक वेळेनुसार सध्या दुपारचे बारा वाजले आहेत.
आज मध्यरात्री बारा वाजण्यापूर्वी जनरल माँटेरो यांनी आपल्या पदाचा राजीनामा द्यावा.
रुथरीच्या सशस्त्र दलाची सूत्रे अधिकृतपणे लेफ्टनंट जनरल महारथ यांच्या हाती सोपवावीत.
अन्यथा..
आम्ही आमच्या मोहिमेचा शेवटचा टप्पा पूर्ण करू."
त्याने शेवटचे वाक्य मुद्दाम सावकाश उच्चारले,
"या संदेशानंतर आम्ही कोणताही पुढील संपर्क साधणार नाही.
बेलवारीस सरकारने हा संदेश कोणताही बदल न करता तातडीने जनरल माँटेरो यांच्यापर्यंत पोहोचवावा."
संदेश संपला.
फ्लाइट पर्सरने रेडिओ संच बंद केला.
कॉकपिटमध्ये पुन्हा एकदा पूर्ण शांतता पसरली.
कंट्रोल टॉवरमधील वरिष्ठ अधिकाऱ्याने थरथरत्या हाताने फोन उचलला.
"तात्काळ.."
"बेलवारीसच्या..पंतप्रधान महोदयांना तत्काळ कॉल जोडा."
काही मिनिटांनी..
संपूर्ण विमानतळावर सायरन वाजू लागले.
विशेष पोलीस दल.
कमांडो.
अग्निशमन दल.
रुग्णवाहिका.
स्फोटक निकामी करणारे पथक.
सर्व यंत्रणा काही मिनिटांत धावपट्टीवर दाखल झाल्या.
रुथरी एअर लाइन्सच्या A- 709 विमानाभोवती सुरक्षित अंतर ठेवून एक किलोमीटरचा सुरक्षा घेरा तयार करण्यात आला.
स्नायपर्स एअर पोर्टच्या इमारतींच्या छतांवर तैनात करण्यात आले.
पण त्यांना एकच आदेश देण्यात आला होता
"विमानातून गोळीबार होत नाही, तोपर्यंत ट्रिगर दाबायचा नाही."
दरम्यान..
बेलवारीसच्या संसद भवनात आपत्कालीन बैठक सुरू झाली होती.
पंतप्रधान, संरक्षणमंत्री, लष्करप्रमुख, राष्ट्रीय सुरक्षा सल्लागार आणि गुप्तचर प्रमुख एका टेबलाभोवती बसले होते.
टेबलाच्या मध्यभागी फक्त एकच कागद ठेवलेला होता.
त्यावर लिहिले होते
"जनरल माँटेरो यांनी मध्यरात्रीपूर्वी राजीनामा द्यावा."
पंतप्रधानांनी दीर्घ श्वास घेतला.
मग उपस्थित अधिकाऱ्यांकडे पाहत म्हणाले
"मित्रांनो..
ब) बारा तासांची उलटगणना..
बेलवारीसच्या पंतप्रधानांनी आपत्कालीन बैठकीतील सर्व चर्चा थांबवली.
त्यांनी मोठ्या स्क्रीनवर उभ्या असलेल्या A-709 विमानाकडे काही क्षण शांतपणे पाहिले.
मग त्यांनी एकच आदेश दिला.
"जोपर्यंत विमानातील प्रवाशांच्या जीवाला तात्काळ धोका निर्माण होत नाही. तोपर्यंत कोणतीही लष्करी कारवाई केली जाणार नाही."
लष्करप्रमुखांनी विचारले,
"सर.. रुथरीकडून दबाव येईल."
"येऊ द्या."
पंतप्रधान शांतपणे म्हणाले,
"पण आपल्या भूमीवर निष्पाप लोकांचा जीव धोक्यात घालणारा निर्णय आपण घेणार नाही."
राष्ट्रीय सुरक्षा सल्लागारांनी लगेच पुढचा आदेश दिला.
"विमानाभोवती एक किलोमीटरचा सुरक्षा घेरा कायम ठेवा."
"स्नायपर्स सज्ज राहतील."
"पण गोळीबाराचा आदेश पंतप्रधानांच्या परवानगीशिवाय दिला जाणार नाही."
धावपट्टीवरील वातावरण अधिकच तणावपूर्ण झाले.
पोर्ट एमेरादो.
रुथरीचे राष्ट्रपती भवन.
युद्ध नियंत्रण कक्षाचा दरवाजा जोरात उघडला.
"सर !"
एक अधिकारी धापा टाकत आत आला.
"बेलवारीस मधून अधिकृत संदेश आला आहे."
जनरल माँटेरोने कागद हिसकावून घेतला.
पहिली ओळ वाचताच त्याच्या चेहऱ्यावरील रक्त डोळ्यात उतरले.
"लुईस आणि व्हिक्टर आमच्या ताब्यात आहेत.."
पुढच्या क्षणी त्याने संतापाने काचेचा ग्लास भिंतीवर आपटला.
"अशक्य!"
"त्यांची सुरक्षा कोणीच भेदूच शकत नाही !"
युद्धकक्षात कोणीच बोलले नाही.
सगळ्यांना माहिती होते..
हे वास्तव होते.
"रेड अलर्ट!"
क्षणात संपूर्ण रुथरीमध्ये लष्करी यंत्रणा सक्रिय झाली.
हवाई दलाला सज्ज राहण्याचा आदेश देण्यात आला.
नौदलाने प्रमुख युद्धनौका समुद्रात रवाना केल्या.
विशेष कमांडो युनिट्सना हालचालीचे आदेश मिळाले.
राजधानीतील सर्व सरकारी इमारतींवर अतिरिक्त सुरक्षा तैनात करण्यात आली.
"सर..एक गंभीर अडचण आहे."
माँटेरोने रागाने विचारले,
"आता आणखी काय?"
"बेलवारीस हे सार्वभौम राष्ट्र आहे."
"त्यांच्या परवानगीशिवाय आपण तेथे सैन्य पाठवू शकत नाही."
"तसे केले तर तो थेट आंतरराष्ट्रीय कायद्याचा भंग ठरेल."
युद्ध कक्षात पुन्हा शांतता पसरली.
माँटेरोला हे सत्य नाकारता येत नव्हते.
बेलवारीस सरकारवरही तितकाच दबाव वाढत होता.
रुथरीचे राजदूत सतत संपर्क साधत होते.
"विमानावर तात्काळ कमांडो कारवाई करा."
"अपहरणकर्त्यांना अटक करा."
"आमच्या नागरिकांची सुटका करा."
पण बेलवारीसचे उत्तर प्रत्येक वेळी एकच होते.
"विमानात दोनशेहून अधिक निरपराध प्रवासी आहेत."
"त्यांच्या सुरक्षिततेला प्रथम प्राधान्य दिले जाईल."
आंतरराष्ट्रीय वृत्तवाहिन्यांनी नियमित कार्यक्रम थांबवले.
"रुथरीच्या हुकूमशहाच्या जुळ्या मुलांचे अपहरण!"
"बेलवारीस मध्ये रुथेरीचे विमान उतरले!"
"मध्यरात्रीपर्यंत सत्ता हस्तांतराची मागणी!"
हे मथळे प्रत्येक स्क्रीनवर झळकू लागले.
पोर्ट सॅन्टन विमानतळाबाहेर, बेलवारीस मध्ये त्यावेळी उपस्थित असलेल्या जगभरातील पत्रकारांची आणि स्थानिक पत्रकारांची बातमी कव्हर करण्यासाठी झुंबड उडाली..
प्रत्येकजण एकाच प्रश्नाचे उत्तर शोधत होता
मध्यरात्री काय होणार?
अपहरणकर्त्यांनी प्रवाशांना अन्न आणि पाणी वाटण्यास सुरुवात केली.
एका वृद्ध महिलेला औषधाची गरज होती.
एअर होस्टेसने स्वतः तिची काळजी घेतली.
दोन लहान मुलांना भीती वाटू लागल्यावर त्यांना शांत करण्याचा प्रयत्न करण्यात आला.
हे दृश्य पाहून एका परदेशी प्रवाशाने हळू आवाजात म्हटले,
"हे लोक दहशतवादी वाटत नाहीत.."
त्याच्या शेजारी बसलेला दुसरा प्रवासी म्हणाला,
"नाही.."
"हे तर आपत्ती निवारक वाटतात.."
VIP केबिनमध्ये लुईस खिडकीबाहेर पाहत होता.
धावपट्टीभोवती उभे असलेले कमांडो, पोलीस आणि स्नायपर्स त्याला स्पष्ट दिसत होते.
त्याने फ्लाइट पर्सरला विचारले,
"तुम्ही खरंच मध्यरात्रीपर्यंत थांबणार आहात?"
फ्लाइट पर्सरने घड्याळाकडे पाहिले.
त्यात दुपारचे बारा वाजून अकरा मिनिटे झाली होती.
तो शांतपणे म्हणाला
"हो."
"कारण आता.."
"उलटगणना सुरू झाली आहे."
त्याच क्षणी..
बेलवारीस, रुथरी आणि जगभरातील प्रत्येक स्क्रीनवर काउंट डाउनचा एकच आकडा झळकत होता.
शिल्लक वेळ: ११ तास ४९ मिनिटे.
बेलवारीस विमानतळावर दुपारचे ऊन तळपत होते.
A-709 विमान धावपट्टीच्या टोकाला निश्चल उभे होते.
त्याभोवती एक किलोमीटरचा सुरक्षा घेरा उभारण्यात आला होता. विशेष कमांडो दल, स्नायपर्स, स्फोटक निकामी करणारे तज्ज्ञ, अग्निशमन दल आणि वैद्यकीय पथके पूर्ण सज्ज होती.
मात्र..
सर्वांनाच एकच आदेश होता
"कोणतीही घाई करायची नाही."
विमानातील प्रत्येक प्रवाशाचा जीव आता निर्णयाच्या केंद्रस्थानी होता.
दरम्यान, बेलवारीसच्या पंतप्रधानांनी राष्ट्रीय सुरक्षा सल्लागाराला विचारले,
"विमानातून आतापर्यंत काय दिसत आहे?"
मोठ्या स्क्रीनवरून थेट दृश्य दाखवले गेले.
प्रवाशांना अन्न दिले जात होते.
लहान मुलांना शांत केले जात होते.
एका वृद्ध प्रवाशाची प्रकृती बिघडल्यावर त्याला औषध देण्यात आले होते.
एकाही प्रवाशाला मारहाण करण्यात आलेली नव्हती.
गोळीबार झाला नव्हता.
कोणताही अनावश्यक गोंधळ नव्हता.
सल्लागार शांतपणे म्हणाला,
"सर.. हे लोक प्रवाशांचा वापर ढाल म्हणून करत आहेत, पण त्यांना इजा करण्याचा त्यांचा हेतू दिसत नाही."
पंतप्रधान काही क्षण विचारात पडले.
"म्हणजे.."
"आपण दहशतवाद्यांसमोर नाही.."
"तर एका नियोजनबद्ध राजकीय कारवाईसमोर उभे आहोत."
संपूर्ण सुरक्षा दल क्षणात सतर्क झाले.
स्नायपर्सनी रायफलची नळी लक्ष्यावर स्थिर केली.
कमांडो पुढे सरकले.
मात्र दारातून बाहेर आली..
एक एअर होस्टेस.
तिच्या एका हातात पांढरा झेंडा होता.
दुसऱ्या हातात सीलबंद लिफाफा.
ती अतिशय सावकाश चालत सुरक्षा रेषेपर्यंत आली.
थांबली.
आणि म्हणाली,
"हा संदेश फक्त बेलवारीसच्या पंतप्रधानांसाठी आहे."
कमांडोंनी तिला वेढा घातला.
स्फोटक तपासणी करण्यात आली.
काहीच संशयास्पद आढळले नाही.
लिफाफा तातडीने पंतप्रधानांकडे पोहोचवण्यात आला.
आणि त्या एअर होस्टेसला परत विमानात सुरक्षित पाठविण्यात आले,
जर तिला पकडून नेले असते तर विमानातील बाकीचे तिघे काहीतरी आक्रित करतील या संशयाने..
बेलवारीच्या PMO मधील मिटिंग हॉल मध्ये पूर्ण शांतता होती.
बेलवारीस पंतप्रधानांनी लिफाफा उघडला.
आत एकच पान होते.
त्यावर स्वच्छ अक्षरांत लिहिले होते.
"आमचे लक्ष्य कोणत्याही निरपराध प्रवाशाला इजा करणे नाही."
"आमची लढाई एका हुकूमशहाविरुद्ध आहे."
"जनरल माँटेरो यांनी मध्यरात्रीपूर्वी राजीनामा दिल्यास सर्व ओलीस सुखरूप मुक्त केले जातील."
शेवटी फक्त एकच ओळ होती.
"आमच्या मागणीचा राजकीय सौदेबाजीसाठी वापर करू नका."
पत्र वाचून मिटिंग हॉल मध्ये पुन्हा शांतता पसरली.
राष्ट्रीय सुरक्षा सल्लागार हळूच म्हणाला,
"सर.."
"हे पत्र लिहिणारा माणूस प्रशिक्षित आहे."
"यातील प्रत्येक शब्द विचारपूर्वक निवडला आहे."
रुथरीच्या राष्ट्रपती भवनात जनरल माँटेरोने स्वतःची पहिली गुप्त चाल खेळली.
त्याने फक्त तीन शब्द उच्चारले,
"ऑपरेशन आयर्न फँग."
क्षणात युद्धकक्ष जिवंत झाला.
देशातील सर्वोत्तम बारा कमांडो निवडण्यात आले.
त्यांना अत्याधुनिक शस्त्रे, रात्रीच्या कारवायांसाठीचे साहित्य आणि गुप्त प्रवेशासाठी लागणारे उपकरण देण्यात आले.
त्यांचे उद्दिष्ट एकच होते.
बेलवारीसमध्ये गुप्तपणे प्रवेश करायचा..
लुईस आणि व्हिक्टरला जिवंत परत आणायचे.
पण..
माँटेरोला एक गोष्ट माहिती नव्हती.
त्याच युद्धकक्षात बसलेला एक वरिष्ठ अधिकारी अनेक वर्षांपासून महारथचा विश्वासू माणूस होता.
बैठक संपताच त्याने आपल्या मनगटावरील घड्याळाच्या काचेवर तीन वेळा बोट फिरवले.
ते साधे घड्याळ नव्हते.
तो एक सूक्ष्म एन्क्रिप्टेड ट्रान्समीटर होता.
अवघ्या दहा सेकंदांत एक सांकेतिक संदेश बेलवारीसला रवाना झाला.
"ऑपरेशन आयर्न फँग सुरू."
"बारा कमांडो मार्गस्थ."
बेलवारीसमधील एका सुरक्षित ठिकाणी बसलेल्या महारथच्या गुप्तहेराने तो संदेश वाचला.
त्याने तात्काळ विमानातील फ्लाइट पर्सरकडे फक्त तीन शब्दांचा सांकेतिक संदेश पाठवला.
"पाहुणे येत आहेत."
संदेश वाचताच फ्लाइट पर्सरच्या ओठांवर हलकेसे स्मित उमटले.
त्याने खिडकीबाहेर उभ्या असलेल्या कमांडोंकडे पाहिले..
आणि मनातच पुटपुटला
"जनरल माँटेरो.."
"तुम्ही अजूनही दोन चाली मागे आहात."
त्या क्षणी..
हे स्पष्ट झाले की संघर्ष आता फक्त विमानातील अपहरणकर्ते आणि हुकूमशहा यांच्यात राहिला नव्हता.
तो दोन विलक्षण बुद्धिमान सेनानीं मधील बुद्धिबळाचा डाव बनला होता.
आणि पटावरची पुढची चाल..
कोणाचा इतिहास लिहिणार होती.
ड) हुकूमशहाच्या पायाखालची वाळू सरकायला सुरवात झाली.
संध्याकाळचे सहा वाजले होते.
मध्यरात्रीची अंतिम मुदत संपायला अवघे सहा तास उरले होते.
बेलवारीस विमानतळावरील वातावरण अधिकच तणावपूर्ण झाले होते. सूर्य हळूहळू क्षितिजाकडे झुकत होता. धावपट्टीवर उभे असलेले A-709 आता फ्लडलाइट्सच्या प्रकाशात न्हाऊ लागले होते.
बाहेर जगातील जवळपास प्रत्येक मोठ्या वृत्तवाहिनीचे प्रतिनिधी उपस्थित होते.
कॅमेरे फक्त एका विमानावर खिळले होते.
आणि संपूर्ण जग..
एका निर्णयाची वाट पाहत होते.
दरम्यान..
रुथरीच्या राष्ट्रपती भवनातील युद्धकक्षात जनरल माँटेरो सतत पुढे-मागे फेऱ्या मारत होता.
मोठ्या डिजिटल स्क्रीनवर देशाचा नकाशा दिसत होता.
प्रत्येक लष्करी तळाची स्थिती, प्रत्येक ब्रिगेडची हालचाल आणि प्रत्येक गुप्त अहवाल त्याच्यासमोर येत होता.
तेवढ्यात एक वरिष्ठ अधिकारी धावत आत आला.
"सर.."
"राजधानीच्या मध्यभागी हजारो लोक रस्त्यावर उतरले आहेत."
माँटेरोने त्याच्याकडे पाहिले.
"पोलीस?"
"त्यांनी जमाव पांगवण्याचा प्रयत्न केला."
"मग?"
"सर..लोक मागे हटले नाहीत."
दुसरा अधिकारी आत आला.
"सर.."
"पश्चिम विभागातही निदर्शने सुरू झाली आहेत."
काही क्षणांत तिसरा अधिकारी आला.
"सर.. विद्यापीठांतील विद्यार्थ्यांनी वर्ग बंद करून मोर्चा काढला आहे."
युद्धकक्षातील वातावरण अधिकच गंभीर झाले.
"जमाव पांगवा."
"गरज पडली तर अश्रुधूर वापरा."
"तरीही ऐकले नाहीत तर अटक करा."
आदेश क्षणात देशभर पोहोचले.
पण..
पंधरा मिनिटांनी आलेला अहवाल अपेक्षेपेक्षा वेगळाच होता.
"सर.."
"काही सैनिकांनी आंदोलकांवर कारवाई करण्यास नकार दिला आहे."
माँटेरो क्षणभर जागेवरच थांबला.
"काय म्हणालास?"
"सर.. त्यांनी सांगितले की ते निःशस्त्र नागरिकांवर गोळी झाडणार नाहीत."
युद्धकक्षात उपस्थित सर्व अधिकारी एकमेकांकडे पाहू लागले.
हे पहिल्यांदाच घडत होते.
रुथरीच्या मध्य लष्करी मुख्यालयात लेफ्टनंट जनरल महारथ आपल्या कार्यालयात शांतपणे बसले होते.
त्यांच्यासमोर देशाचा डिजिटल नकाशा उघडा होता.
एकामागून एक सांकेतिक संदेश त्यांच्या सुरक्षित टर्मिनलवर येत होते.
दक्षिण ब्रिगेड - शांत.
पूर्व विभाग - प्रतीक्षेत.
नौदल -आदेशाची वाट पाहत आहे.
महारथ प्रत्येक संदेश वाचत होते..
पण त्यांनी अजूनही कोणताही आदेश दिला नव्हता.
त्यांच्या शेजारी उभ्या असलेल्या ब्रिगेडियरने विचारले,
"सर.."
"आता आपण पुढे जाऊ का?"
महारथने नकारार्थी मान हलवली.
"नाही."
"पहिली गोळी आपण झाडणार नाही."
"इतिहासात आपल्या नावासमोर रक्ताचे डाग नकोत."
ब्रिगेडियर शांत झाला.
बेलवारीस विमानतळावर.
लुईस खिडकीतून बाहेर पाहत होता.
दूरवर उभ्या असलेल्या पत्रकारांच्या व्हॅन्स, कमांडो आणि हेलिकॉप्टरकडे त्याची नजर खिळली होती.
तो हळू आवाजात म्हणाला,
"आमच्या वडिलांनी कधीच माघार घेतली नाही."
फ्लाइट पर्सर शांतपणे त्याच्यासमोर बसला.
"प्रत्येक हुकूमशहा एक चूक करतो."
"कोणती?"
लुईसने विचारले.
फ्लाइट पर्सर उत्तरला,
"त्याला वाटतं.."
"लोक त्याला घाबरतात."
"प्रत्यक्षात.."
"ते फक्त योग्य क्षणाची वाट पाहत असतात."
रुथरीतील सरकारी दूरचित्रवाणीवर अचानक विशेष प्रसारणाची घोषणा झाली.
"आज रात्री नऊ वाजता जनरल माँटेरो देशाला संबोधित करणार."
ही बातमी काही मिनिटांत संपूर्ण देशात पसरली.
रस्त्यांवर उभे असलेले आंदोलक थांबले.
लष्करी तळांवर सैनिकांनी टीव्ही सुरू केले.
बेलवारीसच्या पंतप्रधानांनीही आपल्या कार्यालयात स्क्रीन सुरू करण्याचा आदेश दिला.
विमानातील प्रवाशांनीही इंटरकॉमवर ती घोषणा ऐकली.
सर्वांच्या मनात एकच प्रश्न होता
माँटेरो झुकणार..
की रुथरी गृहयुद्धाच्या दिशेने जाणार?
रात्रीचे आठ वाजायला अजून काही मिनिटे बाकी होती..
आणि इतिहास..
श्वास रोखून वाट पाहत होता.
इ ) राष्ट्राला केलेले अखेरचे आवाहन
रात्रीचे नऊ वाजले.
रुथरीच्या प्रत्येक शहरात..
प्रत्येक लष्करी तळावर..
प्रत्येक सरकारी कार्यालयात..
आणि बेलवारीस विमानतळावरील नियंत्रण कक्षात..
सर्व स्क्रीन एकाच वेळी उजळल्या.
राष्ट्रीय ध्वजाची पार्श्वभूमी दिसली.
काही क्षणांनी कॅमेरा स्थिर झाला.
त्याच्या समोर उभा होता..
जनरल माँटेरो.
नेहमीप्रमाणे त्याने लष्करी गणवेश परिधान केला होता.
छातीवर पदकांची रांग होती.
पण आज त्याच्या चेहऱ्यावर नेहमीचा आत्मविश्वास नव्हता.
आणि आवाजात थकवा दडला होता.
त्याने राष्ट्राला संबोधित करण्यास सुरुवात केली.
"माझ्या प्रिय देशबांधवांनो..
आज आपल्या राष्ट्रासमोर अत्यंत गंभीर संकट उभे आहे.
काही देशद्रोह्यांनी माझ्या मुलांचे अपहरण करून संपूर्ण राष्ट्राला धमकावण्याचा प्रयत्न केला आहे.
त्यांचा उद्देश लोकशाही नाही..
त्यांचा उद्देश अस्थिरता निर्माण करणे आहे."
तो काही क्षण थांबला.
मग ठाम आवाजात म्हणाला
"मी कोणत्याही परिस्थितीत दहशतवाद्यांसमोर झुकणार नाही.
रुथरीचा सैनिक शेवटच्या श्वासापर्यंत आपल्या राष्ट्राचे संरक्षण करेल.
आपण घाबरणार नाही.
आपण झुकणार नाही."
भाषण संपले.
सरकारी वाहिनीवर टाळ्यांचा कडकडाट दाखवण्यात आला.
पण..
रुथरीच्या रस्त्यांवर पूर्णपणे वेगळे चित्र होते.
लोकांनी टीव्ही संच बंद केले.
काही ठिकाणी संतापलेल्या नागरिकांनी माँटेरोचे पोस्टर्स खाली खेचले.
विद्यार्थ्यांनी हातात मेणबत्त्या घेतल्या.
कामगारांनी कारखान्यांबाहेर मोर्चे काढले.
राजधानी पोर्ट एमेरादोमध्ये हजारो नागरिक शांतपणे चालत होते.
त्यांच्या हातात फक्त एकच फलक होता.
"आम्हाला हुकूमशहा नको, लोकशाही हवी."
राष्ट्रपती भवनाच्या तळमजल्यातील युद्धकक्षात एक अधिकारी धावत आत आला.
"सर!"
माँटेरोने त्याच्याकडे वळून पाहिले.
"तिसऱ्या बख्तरबंद ब्रिगेडने आंदोलकांवर कारवाई करण्यास नकार दिला आहे."
उत्तर येण्यापूर्वीच दुसरा अधिकारी आत शिरला.
"सर..
सातव्या हवाई संरक्षण रेजिमेंटने तटस्थ भूमिका घेतली आहे."
माँटेरोचा चेहरा गंभीर झाला.
क्षणभरात तिसरा अधिकारी धावत आला.
"सर..
नौदलातील दोन फ्रिगेट्सनी तुमच्या आदेशाची अंमलबजावणी स्थगित केली आहे."
युद्धकक्षात भयानक शांतता पसरली.
मोठ्या स्क्रीनवरील हिरवे चिन्ह एकामागोमाग एक पिवळे होत होते.
त्याचा अर्थ स्पष्ट होता
सैन्य विभागू लागले होते.
बेलवारीस विमानतळावर.
फ्लाइट पर्सरच्या मनगटावरील घड्याळाने हलकासा कंपन दिला.
एक सांकेतिक संदेश प्राप्त झाला होता.
"पहिला टप्पा पूर्ण."
"अनेक लष्करी युनिट्स तटस्थ."
त्याने शांतपणे संदेश वाचला.
मग खिडकीबाहेर अंधारात चमकणाऱ्या धावपट्टीकडे पाहिले.
व्हिक्टर त्याच्याकडे पाहत होता.
तो हळू आवाजात म्हणाला,
"तुम्हाला खरंच वाटतं..
तुम्ही जिंकणार आहात?"
फ्लाइट पर्सर हलकेसे हसला.
त्याने उत्तर देण्याआधी काही क्षण डोळे मिटले.
मग अत्यंत शांत स्वरात म्हणाला
"नाही.."
व्हिक्टरच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य उमटले.
फ्लाइट पर्सर पुढे म्हणाला,
"आम्ही जिंकणार नाही.."
"आम्ही आधीच जिंकलोच आहोत."
"आज आम्ही विमान पळवले नाही.."
"आज आम्ही लोकांच्या मनातील भीती पळवली आहे."
त्या शब्दांनंतर संपूर्ण केबिनमध्ये पुन्हा एकदा शांतता पसरली.
लुईसने प्रथमच खिडकीबाहेर पाहिले.
त्याला दूरवर उभे असलेले कमांडो दिसत होते..
पण त्याच्या मनात पहिल्यांदाच वेगळाच प्रश्न निर्माण झाला होता
जर लोकच माझ्या वडिलांच्या बाजूला उरले नाहीत..
तर सत्ता नक्की कोणाच्या हातात आहे?
बाहेर..
रात्रीचा अंधार अधिक गडद होत होता.
आत..
घड्याळाचे काटे निर्दयपणे पुढे सरकत होते.
मध्यरात्रीची अंतिम मुदत आता फार दूर नव्हती.
क्रमशः...🖋️📚📖
🔗रिपब्लिक ऑफ रुथरी | ऑपरेशन सायलेंट चेकमेट | अंतिम तास (Episode 6) 👉
हा संपूर्ण मालिकेचा उत्कर्षबिंदू आहे. जनरल माँटेरो आणि लेफ्टनंट जनरल महारथ यांच्यातील बुद्धी, संयम आणि नेतृत्वाचा अंतिम सामना येथे घडतो. मध्यरात्रीच्या काही मिनिटांपूर्वी संपूर्ण रुथरी गृहयुद्धाच्या उंबरठ्यावर उभा असतो; पण एका निर्णयामुळे रक्तपात टळतो. जनरल माँटेरो सत्तेचा राजीनामा देतो या साठी वाचावा पुढील भाग..
© All Rights Reserved
𝕏 Follow on X
📸 Follow on Instagram
📘 Follow on Facebook
📩 Subscribe करा
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा