अस्वीकरण -
सौंदर्य : शाप की वरदान | नाकारलेलं नातं |एपिसोड 4 - मराठी रहस्यकथा
सौंदर्य : शाप की वरदान | एपिसोड ४ : नाकारलेलं नातं…
मागील भाग 3 वरून पुढे..
अजून दोन दिवस त्या गावात पक्षाचा मेळावा सुरू राहणार होता. गावभर जत्रेचे वातावरण होते. दिवसभर घोषणांचा गजर, कार्यकर्त्यांची वर्दळ, रस्त्यांवर फडकणारे पक्षाचे झेंडे आणि रात्रीची रोषणाई यामुळे संपूर्ण परिसर एका मोठ्या उत्सवासारखा भासत होता.
खरे तर नेताजींची मेळाव्यातील मुख्य उपस्थिती पहिल्याच दिवशी अपेक्षित होती. त्यानंतरच्या दोन दिवसांच्या कार्यक्रमांना उपस्थित राहणे त्यांच्यासाठी आवश्यक नव्हते. तरीही त्यांनी स्वतःचे पुढील सर्व कार्यक्रम रद्द केले.
दिल्लीत पक्षाच्या सर्वोच्च नेतृत्वासोबत होणारी महत्त्वाची बैठक त्यांनी "मेळाव्यातील अपरिहार्य उपस्थिती" असे कारण देत पुढे ढकलली. इतकेच नव्हे तर, अनेक वर्षांपासून जिवलग असलेल्या मित्राच्या मुलाच्या लग्नालाही त्यांनी उपस्थित राहणे टाळले. त्यांच्या या निर्णयाने पक्षातील अनेक वरिष्ठ नेतेही आश्चर्यचकित झाले.
राज्यस्तरीय नेता सलग तीन दिवस गावातच थांबणार, ही बातमी वाऱ्यासारखी पसरली. त्याचा परिणाम मेळाव्यावर स्पष्ट दिसू लागला. आधीपेक्षा अधिक कार्यकर्ते जिल्ह्याच्या कानाकोपऱ्यातून ट्रक, बस, जीप आणि ट्रॅक्टर भरून गावात येऊ लागले. सभास्थळावर गर्दी दिवसेंदिवस वाढत होती. प्रत्येकाला नेताजींचे भाषण ऐकायचे होते, त्यांना जवळून पाहायचे होते आणि शक्य झाल्यास त्यांच्यासोबत एक छायाचित्र काढायचे होते.
स्थानिक पदाधिकाऱ्यांची धावपळ आणखी वाढली. भोजनव्यवस्था, निवास, सुरक्षा आणि सभेचे नियोजन यासाठी रात्रंदिवस काम सुरू होते. गावातील व्यापाऱ्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद ओसंडून वाहत होता. चहाच्या टपऱ्या, खानावळी, किराणा दुकाने आणि छोट्या विक्रेत्यांचा धंदा जोरात सुरू होता.
बाहेरून पाहता सर्व काही एका यशस्वी राजकीय सोहळ्यासारखे दिसत होते. पण या गर्दीच्या, घोषणांच्या आणि टाळ्यांच्या गजरामागे काही निर्णय शांतपणे आकार घेत होते. त्यांचे परिणाम मात्र पुढे अनेकांच्या आयुष्यावर उमटणार होते.
"नेताजींनी आपले सर्व कार्यक्रम रद्द केल्याची बातमी पक्षात चर्चेचा विषय झाली होती. अनेकांना वाटत होते की ते मेळाव्याच्या यशामुळे थांबले आहेत पण त्यांच्या खऱ्या निर्णयामागचे कारण फक्त त्यांनाच माहीत होते."
पुढील दोन दिवस मेळाव्याची धामधूम पूर्वीपेक्षाही वाढली. गावात सतत घोषणांचा गजर, कार्यकर्त्यांची वर्दळ आणि राजकीय चर्चांचा माहोल होता. दुसरीकडे, मेळाव्याच्या मैदानात मोहनलालची चाल, बोलणं आणि वागणं पूर्णपणे बदललं होतं. कालपर्यंत साधा कार्यकर्ता म्हणून ओळखला जाणारा मोहनलाल आज सर्वांच्या नजरेत वेगळ्याच स्थानावर पोहोचल्यासारखा वाटत होता.
"नेताजी त्यांच्या घरी उतरले आहेत.."
ही एकच बातमी पुरेशी होती.
लहान-मोठे कार्यकर्ते त्याच्या भोवती फिरू लागले. एखादं काम करून घेण्यासाठी, एखादी ओळख करून देण्यासाठी किंवा फक्त नेताजींपर्यंत आपला निरोप पोहोचावा म्हणून अनेकजण त्याच्याशी सलगी करू लागले. कालपर्यंत ज्यांनी त्याच्याकडे फारसं लक्ष दिलं नव्हतं, तेच आता त्याला आदराने "मोहनलालजी" म्हणून हाक मारू लागले.
हा बदल त्याच्या नजरेतून सुटला नव्हता.
प्रत्येक नमस्काराबरोबर त्याच्या मनात महत्त्वाकांक्षेची नवी पालवी फुटत होती. प्रत्येक आदराच्या शब्दाबरोबर त्याला आपली स्वप्ने आणखी खरी वाटू लागली.
"काहीच नसताना,जर हे सगळं आज आहे,तर उद्या खरंच हे नातं जुळलं, तर माझा मानमरातब किती वाढेल?" या कल्पनेनेच त्याची छाती अभिमानाने भरून येत होती.
त्याला अजूनही वाटत होते की नियती त्याच्यावर प्रसन्न झाली आहे. पण नियतीने त्याच्यासाठी नेमके काय लिहून ठेवले आहे, याची त्याला अजूनही कल्पना नव्हती.
दिवसभरात नेताजी काही काळ मेळाव्याच्या मैदानावर जाऊन प्रमुख नेत्यांच्या बैठका, भाषणे आणि कार्यकर्त्यांच्या भेटी आटोपत. त्यानंतर ते पुन्हा मोहनलालच्या घरी परतत. गावकऱ्यांच्या दृष्टीने यात काहीच विशेष नव्हते. सर्वांना वाटत होते की, अनेक वर्षे पक्षासाठी निष्ठेने काम करणाऱ्या कार्यकर्त्याच्या घरी राहून नेताजी त्याचा सन्मान करत आहेत.
अखेर तीन दिवस चाललेल्या पक्षाच्या राज्यस्तरीय कार्यकर्त्यांच्या मेळाव्याची तिसऱ्या दिवशी सांगता झाली. शेवटच्या दिवशी सभास्थळी टाळ्यांचा कडकडाट, घोषणांचा गजर आणि नेत्यांच्या निरोपाच्या भाषणांनी वातावरण भारावून गेले होते. हळूहळू कार्यकर्त्यांचे ताफे गावाबाहेर पडू लागले आणि तीन दिवस गजबजलेले गाव पुन्हा आपल्या नेहमीच्या शांत लयीत परतू लागले.
त्या रात्रीचा मुक्काम सुद्धा नेताजींनी मोहनलालच्या घरीच केला. घरात त्या रात्री उशिरापर्यंत गप्पा रंगल्या. भविष्यातील घरबांधणी, राजकारणातील संधी, येणाऱ्या निवडणुका आणि पुढील आयुष्याच्या योजना यांवर चर्चा होत राहिली. नेताजी प्रत्येक गोष्ट इतक्या आत्मविश्वासाने सांगत होते की, उमासह,मोहनलाल आणि त्याचे कुटुंब त्या प्रत्येक शब्दावर विश्वास ठेवू लागले होते.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी निरोपाची वेळ आली.
नेताजींचे सामान गाडीत ठेवण्यात आले. अंगणात संपूर्ण कुटुंब त्यांना निरोप देण्यासाठी उभे होते. नेताजींनी मोहनलालच्या खांद्यावर हात ठेवला, रमादेवीला नमस्कार केला आणि उमाकडे पाहून छद्मी स्वरात एवढेच म्हणाले,
"वेळ मिळाला तर लवकरच पुन्हा भेटू."
आणि नेताजी आपल्या आलिशान गाडीत जाऊन बसले. गाडीचे दार अलगद बंद झाले. उमा मात्र अंगणात निश्चल उभी होती. तिच्या डोळ्यांत नकळत अश्रू दाटले होते. त्यांनी रंगवलेली स्वप्ने, दिलेली आश्वासने आणि उज्ज्वल भविष्याची चित्रे तिच्या मनात पुन्हा पुन्हा तरळत होती. त्या स्वप्नांचा दिवस लवकरच उगवेल, या निरागस आशेने ती त्यांच्याकडे पाहत हलक्या हाताने टाटा करत राहिली.
क्षणभराने चालकाने इंजिन सुरू केले. गाडीने हळूहळू वेग घेतला आणि गावाच्या कच्च्या रस्त्यावर धुरळा उडवत पुढे निघाली. मोहनलाल, रमादेवी आणि उमा तिघेही बराच वेळ त्या गाडीच्या दिशेने पाहत उभे राहिले. गाडी वळणाआड अदृश्य झाली, तरी त्यांच्या नजरा त्याच दिशेला खिळून राहिल्या. त्यांना वाटत होते की, ती गाडी फक्त गाव सोडून जात नाही, तर त्यांच्या आयुष्यातील नव्या आणि सुखद भविष्याची चाहूल घेऊन निघाली आहे. पण नियतीने त्यांच्या वाट्याला काही वेगळेच लिहून ठेवले होते.
मोहनलालच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू होते. त्याला वाटत होते की, आज त्याच्या आयुष्याला नवी दिशा मिळाली आहे. रमादेवीच्या मनात आशा आणि काळजी या दोन्ही भावना एकत्र दाटून आल्या होत्या.
उमाही निःशब्द उभी होती. गेल्या काही दिवसांत घडलेल्या घटनांनी तिच्या मनात अनेक प्रश्न, अनेक अपेक्षा आणि काही अनामिक भीती निर्माण केली होती. तरीही, समोर उभ्या असलेल्या भविष्यावर विश्वास ठेवण्याशिवाय तिच्याकडे दुसरा मार्ग नव्हता.
गाडी धुळीचा लोट उडवत वळणाआड अदृश्य झाली आणि त्या क्षणापासून त्या घराच्या आयुष्यात एका नव्या अध्यायाची सुरुवात झाली.
काळ पुढे सरकत गेला.
काही महिन्यांनंतर उमा मध्ये सूक्ष्म बदल जाणवू लागले. ती पूर्वीसारखी चैतन्यशील राहिली नव्हती. वारंवार थकवा येणे, अन्नाविषयी अरुची, सकाळी मळमळ होणे अशा तक्रारी वाढू लागल्या. सुरुवातीला रमादेवींनी ते किरकोळ आजार समजून दुर्लक्ष केले पण दिवसेंदिवस तिची प्रकृती खालावत गेली.
शेवटी तिला जवळच्या शहरातील डॉक्टरांकडे नेण्यात आले.
तपासणी पूर्ण झाल्यावर डॉक्टरांनी शांतपणे सांगितले,
"अभिनंदन... ती आई होणार आहे."
क्षणभर दवाखान्यात शांतता पसरली.
ही बातमी आनंदाची होती की दुःखाची, हे कोणालाच समजेनासे झाले. कारण विवाहाची तारीख अजून ठरली नव्हती. काही महिन्यांनंतर लग्न करण्याचे आश्वासन मिळाले होते. त्यामुळे मोहनलालने स्वतःलाच धीर दिला.
"निवडणुकीच्या कामात नेताजी अडकले असतील. ही आनंदाची बातमी त्यांच्यापर्यंत पोहोचली की सगळं सुरळीत होईल," असे त्याला वाटले.
दुसऱ्याच दिवशी तो नेताजींना भेटण्यासाठी निघाला.
खूप प्रतीक्षेनंतर त्याला प्रथम त्यांच्या खासगी सहाय्यकाची भेट मिळाली. सहाय्यकाने कोणताही भाव न दाखवता पैशांनी भरलेली एक बॅग सरळ त्याच्या हातात सोपवली.
"साहेबांनी पाठवली आहे. घराच्या कामासाठी."
मोहनलालच्या मनातील आशा आणखी बळावली.
काही वेळाने त्याला नेताजींची भेट मिळाली.
चेहऱ्यावर आनंद आणत तो म्हणाला,
"नेताजी... एक आनंदाची बातमी आहे. आपल्या घरी लवकरच नवीन पाहुणा येणार आहे."
त्याचे वाक्य पूर्ण होण्याआधीच नेताजींच्या चेहऱ्यावरील भाव बदलले.
त्यांचा आवाज अचानक कठोर झाला.
"मोहनलाल, तुला परिस्थितीचं भान आहे का?"
मोहनलाल गोंधळून गेला.
नेताजी पुढे म्हणाले,
"जे पैसे तुला दिले आहेत, त्यातून घराची व्यवस्था कर. आणि ही गोष्ट पुन्हा माझ्यापर्यंत घेऊन येऊ नकोस. माझं नाव या प्रकरणात कुठेही येता कामा नये."
क्षणभर मोहनलालला स्वतःच्या कानांवर विश्वास बसला नाही.
काही क्षणांपूर्वी ज्याच्याकडे तो आपल्या कुटुंबाचा आधार म्हणून पाहत होता, त्याच माणसाने एका वाक्यात त्याच्याशी असलेले सर्व संबंध नाकारले होते.
तो काही न बोलता बाहेर पडला.
इमारतीच्या पायऱ्या उतरतानाच त्याचे पाय लटपटू लागले. बाहेर येऊन तो शांतपणे कट्ट्यावर बसला. हातातील पैशांची बॅग तशीच खाली ठेवली होती.
त्या क्षणी त्याच्या आयुष्यभर जपलेल्या स्वप्नांचा आवाज न करता चुराडा झाला होता.
घरी परतल्यावर मोहनलाल बराच वेळ गप्प बसून राहिला. त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहूनच रमादेवीच्या मनात काळजीचे ढग दाटून आले.
"काय झालं?" तिने हळू आवाजात विचारलं.
मोहनलालने शांतपणे संपूर्ण घडलेला प्रसंग सांगितला. नेताजींचे बदललेले वागणे, पैशांनी भरलेली बॅग आणि त्यांच्या तोंडून निघालेले कठोर शब्द ऐकून घरात स्मशानशांतता पसरली.
पैसे घरात आले होते पण त्या बदल्यात त्यांच्या आयुष्याचा आधारच ढासळला होता.
तरीही मोहनलालच्या मनात आशेचा एक धागा शिल्लक होता.
"निवडणुकीची धामधूम आहे," तो स्वतःलाच समजावत म्हणाला. "कदाचित सध्या त्यांना वेळ नसेल. त्यांनीच पाच-सहा महिन्यांनी लग्न करू असं सांगितलं होतं. आपण घाईघाईने निष्कर्ष काढू नये. थोडे दिवस अजून वाट पाहू."
रमादेवीने काही उत्तर दिले नाही. तिच्या नजरेत चिंता स्पष्ट दिसत होती.
पुढचे सहा महिने निवडणुकांच्या गडबडीत गेले. दिवस पुढे सरकत होते, पण नेताजींकडून कोणताही निरोप आला नाही. दुसरीकडे उमाची प्रकृती आणि वाढत चाललेले पोट आता लपवणे दिवसेंदिवस कठीण होत होते.
घरातील तणाव वाढत गेला.
एका रात्री मोहनलाल, रमादेवी आणि तिची बहीण तिघेही बसून पुढच्या मार्गाचा विचार करू लागले.
मोहनलाल गंभीर स्वरात म्हणाला,
"जर ते आलेच नाहीत तर? गावात ही गोष्ट जास्त दिवस लपून राहणार नाही."
बराच वेळ चर्चा झाल्यानंतर त्याने एक प्रस्ताव मांडला.
"आपल्याकडे जे पैसे आहेत त्यातून मुंबईत एखादं छोटंसं घर घेऊ. काही काळ तिथे राहू. परिस्थिती शांत झाल्यावर उमाच्या आयुष्याबद्दल पुन्हा विचार करू."
रमादेवीची बहीण सुईणकाम जाणत होती. त्यामुळे गरज पडल्यास उमाची काळजी घेणे तिच्यासाठी शक्य होते. या कारणामुळेही मुंबईला जाण्याचा विचार त्यांना अधिक व्यवहार्य वाटू लागला.
घरात निर्णय झाला नव्हता फक्त परिस्थितीतून मार्ग काढण्याचा एक प्रयत्न सुरू झाला होता. पण प्रत्येकाच्या मनात एकच प्रश्न घोंगावत होता.
नेताजी कधीच परत आले नाहीत तर.. पुढे काय?
मुंबईला जाण्याचा निर्णय झाला पण त्या निर्णयाने उमाच्या मनातील वादळ काही शांत झाले नव्हते.
ती पूर्वीसारखी बोलत नव्हती. दिवसभर घरातच वावरायची. अंगणातल्या तुळशीपाशी बराच वेळ नुसती बसून राहायची. समोरून जाणाऱ्या प्रत्येक स्त्रीकडे ती निरखून पाहायची आणि नकळत स्वतःच्या आयुष्याशी तुलना करायची.
रमादेवी अनेकदा तिच्याजवळ बसायची.
"काय विचार करतेस गं?"
उमा फक्त हलकेच हसायची.
"काही नाही."
पण त्या "काही नाही" मध्ये असंख्य प्रश्न दडलेले असायचे.
रात्री झोप लागत नव्हती. डोळे मिटले की भूतकाळ आणि भविष्य दोन्ही एकाच वेळी समोर उभे राहत. वडिलांचा आनंद आठवायचा..नेताजींची आश्वासने आठवायची आणि मग अचानक सगळे शब्द पोकळ वाटू लागायचे.
एका सकाळी ती घरातील आरशासमोर उभी राहिली.
तिने स्वतःकडे बराच वेळ पाहिले.
पूर्वी गावभर चर्चेत असलेले तिचे सौंदर्य आज तिलाच परके वाटत होते.
हळूच तिचा हात पोटावर गेला.
क्षणभर तिच्या डोळ्यांत पाणी आले.
"या बाळाचा दोष तरी काय?" हा प्रश्न पहिल्यांदाच तिच्या मनात स्पष्टपणे उमटला.
त्या दिवसापासून तिच्या विचारांत बदल होऊ लागला.
ती स्वतःसाठी नाही, तर पोटात वाढणाऱ्या जीवासाठी विचार करू लागली.
रमादेवींनीही तो बदल ओळखला.
एका रात्री त्यांनी उमाचा हात हातात घेतला.
"बाळा," त्या म्हणाल्या, "माणसं काहीही बोलतील. पण तुझं आयुष्य लोकांच्या शब्दांपेक्षा मोठं आहे. आज जे अंधार वाटतंय, त्यातूनही मार्ग निघतो."
उमा काही बोलली नाही.
तिने फक्त आईचा हात घट्ट पकडला.
त्या स्पर्शात शब्द नव्हते पण भीती, वेदना, विश्वास आणि जगण्याची एक क्षीण आशा सगळंच सामावलेलं होतं.
त्या रात्री पहिल्यांदाच उमाला जाणवलं की तिची लढाई आता कोणाविरुद्ध नाही.
ती स्वतःच्या तुटलेल्या आयुष्याला पुन्हा उभं करण्याची लढाई होती.
क्रमश:.🖋️📚📖
'सौंदर्य : शाप की वरदान | एपिसोड ४ : नाकारलेलं नातं…' हा फक्त एका नात्याच्या तुटण्याचा प्रसंग नाही तर सत्तेच्या मोहाने, खोट्या आश्वासनांनी आणि स्वार्थी महत्त्वाकांक्षेने एका निष्पाप कुटुंबाचं आयुष्य कसं उद्ध्वस्त होतं, याचं हृदयद्रावक चित्रण आहे.
या भागात विश्वास आणि फसवणूक, आशा आणि निराशा, प्रेम आणि सामाजिक वास्तव यांचा तीव्र संघर्ष अनुभवायला मिळतो. एका चुकीच्या निर्णयाची किंमत किती पिढ्यांना मोजावी लागू शकते, याची वेदनादायी जाणीव ही कथा करून देते.
👨🏻💼 Connect With Us
📧 Gmail: sjomkar21@gmail.com
🔗 वरील कोणत्याही सोशल मिडिया नावावर क्लिक करून आमच्या अधिकृत सोशल मीडिया प्रोफाइलला भेट द्या.
ℹ️ सूचना: काही लिंक उघडताना गुगल कडून "Redirect Notice" दिसू शकते. अशा वेळी कृपया "Redirect" वर क्लिक करा. त्यानंतर तुम्ही आमच्या अधिकृत प्रोफाइलवर पोहोचाल.
© All Rights Reserved
कथेतील शब्दांची रचना अप्रतीम, वाचताना त्या गोष्टीतील चित्र जिवंत डोळ्यासमोर उभ राहते
उत्तर द्याहटवाखूप खूप धन्यवाद...
उत्तर द्याहटवाखूप सुंदर कथा! विश्वास संपादन करून अघटित घटना समाजात अनेक ठिकाणी घडतात. प्रसिद्ध व्यक्ती च्या शब्दांवर विश्वास ठेवला जातो आणि सामान्य माणसाची फसवणूक होते.
उत्तर द्याहटवाअगदी खरे आहे...
उत्तर द्याहटवा